In Geen categorie

In ‘Rembrandt Curated’ plaatsen we een kunstwerk van Rembrandt naast een werk van een andere kunstenaar. De twee werken roepen onderling associaties op, door een gedeeld thema, compositie, kleurpalet, of gewoon een gevoel. De ‘Rembrandt Curated’ van vandaag: Rembrandt, De terugkeer van de verloren zoon, ca. 1668 (The State Hermitage Museum, St. Petersburg) en Bartolomé Esteban Murillo, De terugkeer van de verloren zoon, ca. 1667-70 (National Gallery of Art, Washington, Washington).

In het evangelie volgens Lucas vertel Christus het verhaal van de verloren zoon, een parabel waar toehoorders een wijze les uit konden halen. In dit verhaal vraagt een zoon zijn vader om zijn erfenis, waarna hij vertrekt en al het geld over de balk smijt. Arm en ziek keert hij uiteindelijk terug naar zijn vader. Ondanks het feit dat zijn zoon zijn gift heeft verspild, ontvangt de oude man hem met open armen. De boodschap is dat God, net als de oude vader in dit verhaal, degenen die boete doen zal vergeven. Iedereen zou er naar moeten streven om dezelfde  liefde, goedheid en medeleven in zichzelf te ontwikkelen.

Hier zien we twee verbeeldingen van dit verhaal, links Rembrandts schilderij uit ca. 1668, rechts de geschilderde versie van de Spaanse Bartolomé Esteban Murillo uit ca. 1667-70. Beide schilderijen zijn in dezelfde periode geschilderd, maar laten het verhaal op een andere manier zien. Bij Rembrandt wordt de volledige aandacht van de beschouwer naar de vader en zoon getrokken. Terwijl de rest van de figuren in de schaduw zijn gehuld, baden vader en zoon in licht. We zien ook dat de andere figuren naar hen zijn gericht. Bij Murillo gebeurt er veel meer in het schilderij; hoewel vader en zoon in het midden van de compositie zijn geplaatst, zien we veel actie en onderlinge interactie op de achtergrond. De belichting in dit werk is ook veel gelijkmatiger verdeeld, en tezamen met het doorkijkje naar de klassieke architectuur in de verte zorgt dit ervoor dat de aandacht van de beschouwer verdeeld wordt over de verschillende elementen in dit werk.

Beide schilders hebben in hun verbeeldingen van dit verhaal de emoties heel anders weergegeven. Murillo heeft de vader en zoon een kwartslag gedraaid ten opzichte van Rembrandts voorstelling. Daardoor zien we goed de empathische blik van de vader en de smekende ogen van de zoon die zich opricht tot zijn vader met samengevouwen handen. Bij Rembrandt zien we het gezicht van de zoon niet, enkel de blik van vergeving in de ogen van de vader. Dit schilderij is verstild, subtiel en intiem. Maar zelfs zonder de weergave van sterke emoties, weet Rembrandt ons te roeren. Wanneer we naar de voeten van de zoon in zijn schilderij kijken, zien we een detail waaruit veel gevoel spreekt: de versleten linkerschoen van de zoon is van zijn voet gevallen, waarschijnlijk terwijl hij voor zijn vader op zijn knieën viel.

Wat zijn jouw gedachten over deze twee kunstwerken? Vormen ze een goed paar? We horen graag wat jij er van vindt!

Recente berichten

Geef een reactie