![]() | Museum Het Rembrandthuis Jodenbreestraat 4 1011 NK Amsterdam T 020 520 0400 E museum@ museumrembrandthuis.nl PR/Marketing: press-office@museumrembrandthuis.nl |
De Nachtwacht
(De compagnie van kapitein Frans Banning Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren)
In de zeventiende eeuw heeft de Nederlandse Republiek een ongekende
productie van kunst gekend. Het aantal schilderijen en prenten dat toen
is gemaakt is verbluffend hoog. Uit die tijd stammen bovendien vele
schilderijen van hoge kwaliteit. Het beroemdste schilderij is het werk
van Rembrandt dat als De Nachtwacht bekend staat. De eigenlijke titel is 'De compagnie van kapitein Frans Banning Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren'. Het is een
groepsportret van schutters. Dat waren weerbare mannen die, als de nood
aan de man was, oproepbaar waren om de stad te verdedigen of oproeren
te onderdrukken. Het schilderij stelt de compagnie van kapitein Frans
Banning Cocq en zijn luitenant Willem van Ruytenburgh voor, omringd
door zestien van hun manschappen. Boven de poort staan op een schildje
de namen van de achttien geportretteerden die voor de opdracht betaald
hebben. De overige personen die erop voorkomen, zijn door Rembrandt met
het oog op de compositie toegevoegd. De opdracht zal in 1639 of kort er
na aan hem zijn verstrekt. Het zal niet toevallig zijn dat Rembrandt
juist in diezelfde tijd een kapitaal huis kocht.
Rembrandt van Rijn, De compagnie van kapitein Frans Banning Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren, gesigneerd en gedateerd ‘Rembrandt f 1642’, doek, 363 x 438 cm, Amsterdam, Rijksmuseum
De schutters kwamen op gezette tijden in de Kloveniersdoelen bijeen. De
doelen was de oefenplaats van de schutters. Voor de zaal van het
doelengebouw werd besloten zes grote schuttersstukken te laten maken en
een groepsportret van de overlieden. Voor een van de zes stukken kreeg
Rembrandt de opdracht. Deze koos voor een gedurfde compositie. De
mannen zijn in volle actie, bezig zich te formeren. Door de wijze
waarop Rembrandt de figuren heeft gerangschikt, is een grote
levendigheid bereikt. Dat wordt versterkt door de in het oog springende
werking van licht en donker. De schutters lijken uit een donkere poort
in het volle licht te treden. Het meisje links van de kapitein staat in
het volle licht. Zij symboliseert de kloveniers. De klauwen van de kip
die aan haar gordel hangt, verwijzen naar de naam ‘clauweniers’. Ze
houdt de ceremoniële drinkhoorn van de kloveniers vast.
Rembrandt beperkte zich niet tot één techniek. Sommige onderdelen zijn
minutieus uitgewerkt, terwijl hij op andere plaatsen de verf heel dik
heeft aangebracht. Schilderkunstig zit het meesterlijk in elkaar. De
hand van de kapitein bijvoorbeeld lijkt zo uit het schilderij te
steken. De tijdgenoten waren zich van de kwaliteiten van het schilderij
bewust. Zo schreef Rembrandts voormalige leerling de kunsttheoreticus
Samuel van Hoogstraten vol bewondering over het schilderij. Hij wees
erop dat voor Rembrandt de compositie en de eenheid belangrijker waren
dan de afzonderlijke portretten. Hij noemde het stuk treffend
‘schilderachtich van gedachten’ en ‘zwierich’ en ‘krachtich’ gedaan.
Daarmee verschilt dit schilderij van de andere schuttersstukken die in
die tijd zijn gemaakt.
Kritiek had Samuel van Hoogstraten ook. Hij had gewild dat Rembrandt er
‘meer lichts in ontsteeken had’. De benaming Nachtwacht dateert uit de
achttiende eeuw toen het schilderij al enigszins nagedonkerd was. Toen
wist men niet meer precies wat het voorstelde. Kennelijk dacht men aan
een nachtelijk tafereel. Het schilderij heeft verder een bewogen
geschiedenis doorgemaakt. De Nachtwacht is oorspronkelijk een stukje
groter geweest. Toen het schilderij in 1715 verhuisde van de Doelen
naar het Stadhuis op de Dam, werd het aan drie kanten verkleind. Het
schilderij moet ongeveer 400 bij 500 centimeter groot zijn geweest. Dit
is niet de enige keer geweest dat het werd verplaatst. In de
negentiende eeuw hing het in het Trippenhuis en tijdens de Tweede
Wereldoorlog is het, opgerold en wel, op een veilige plaats
ondergebracht. Beroemd als het is, is het schilderij meermalen
beschadigd door geestelijk gestoorde mensen, maar kon steeds goed
worden gerestaureerd.